Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. + 31 6 483 10 368

Dag zorgvernieuwer, wat leuk dat je mijn site bekijkt. Ik ben Carian van der Sman, de oprichter van CAREAN

Op mijn 15e wist ik al dat ik mensen met een zorgvraag wilde helpen. Fysiotherapie misschien, maar eigenlijk liever nog "iets met mensen én techniek". Ik zie mijn decaan van destijds nog zijn wenkbrauwen optrekken. Het werd de studie bewegingstechnologie, mens en technologie verbinden. Een betere keus had ik niet kunnen maken. Vertrekken vanuit menselijk perspectief om tot nieuwe oplossingen te komen is het mooiste wat er is!

Verbinden van tegenstellingen, daar heb ik dus wat mee. Een studie vond ik leuk, maar ik wilde wel wat aan die kennis hebben. Dus keek ik ook hoe de praktijk werkt en bood ik van mijn 15e tot 22e die spreekwoordelijke handen aan het bed in een verpleeghuis. Praktijkervaring waar ik veel aan had toen ik keukens ging ontwerpen voor mensen met een fysieke beperking.

Wat mooi was dat om mensen heel concreet te helpen met een goed ontwerp. Toch was het altijd een heel proces. Het leek meestal zo simpel. Bij de eerste ontmoeting zag ik het al. "We" moeten hier een muurtje doorbreken, hoog-laag verstelling lijkt me noodzakelijk en als "we" nou de wateraansluiting daar doen waar nu het gas zit, dan zijn "we" een heel eind. Met mijn inzicht was niks mis, met de effectiviteit van mijn oplossingen evenmin. Maar...... het ging vaak een beetje snel voor mijn klant.
En terecht! Net thuis na een revalidatieperiode of na jaren compensatie van die chronische aandoening nu toch op het punt beland dat aanpassingen nodig zijn. Het zal je maar gebeuren. Natuurlijk prachtig dat er oplossingen zijn, maar ze hadden liever gezien dat ik bij de buren aan de slag ging.

En dus gingen we samen in gesprek. Kennismaken, samen doelen stellen, kijken wat mogelijk is en wenselijk. Alternatieven bekijken en verschillende opties uitproberen. Stapje voor stapje het enthousiasme voor een nieuwe keuken laten groeien.

Omdat ik de meeste lol had in het "puzzelen naar een goede oplossing" ging ik op zoek naar complexere uitdagingen. Bij VeiligheidNL kon ik mijn lol op. Interventies ontwikkelen die letsels bij kwetsbare ouderen reduceren is inderdaad complex. Veranderingen op persoonlijk en organisatieniveau bewerkstelligen en niet te vergeten de veiligheid van producten en omgevingen proberen aan te passen.

Het was heel makkelijk om ook hier weer in dezelfde valkuil te stappen. Uit het ene onderzoek bleek heel duidelijk dat "we" het zo moesten aanpakken, en de gedragsverandering theorieën wijzen allemaal in die richting, dus laten "we" de praktijk ondersteunen met een folder zus en een handboek zo. Maar dan gingen "we" de praktijk in en daar ontstonden pas echt de producten die het verschil konden maken. En dan nog zag ik bij de implementatie hetzelfde als bij de keukens. Een prachtige interventie, effectief tot en met, maar er mee gaan werken ..... daarvoor was het toch nodig om stapje voor stapje het enthousiasme te laten groeien en de kennis naar die specifieke situatie te vertalen.

De technologische mogelijkheden in de zorg namen in de tussentijd toe. Het aantal artikelen over de moeizame implementatie idem dito. Ik merkte dat ik het allemaal met aandacht volgde en kon maar één conclusie trekken "ik wil hier iets mee".
Et voila! Hier ben ik met mijn toolbox vol ontwerp-, onderzoeks- en implementatiemethoden. Zullen we in co-creatie wat gaan doen aan de zelfredzaamheid en kwaliteit van leven?

Ik ontmoet je graag. Jij mij ook? Klik hier om contact op te nemen voor een afspraak

P.S. Ik werk niet alleen, klik hier om mijn partners te ontmoeten